Otopsi

Bir ucu mutlak sona giden herhangi bir yola koşmak intihardır. Mutlak sona ulaşan ve o yolu koşan benlikler, fiziki olarak iki farklı beden ise bu bir cinayet olarak adlandırılır.

Yanlış gölgeye aşina olan, ödünç benlikleriyle kol kola, adeta takıntılı bir hayran edasıyla ilerleyenler, kendileri olmak için bile kopyaya ihtiyaç duyanlar, imrendiği için onu 'insan' yapan yegane kodlara, hatalı etiketi yapıştıranlar ise; kendi bilinçli tercihleriyle, yaşamın kumdan yolunda bir parmak izi gibi, tamamen silik kalırlar. Kendi yokluklarını, başkalarının varlık yüzdesini toprağın altına çekerek, adeta bir çürükçül gibi yükseltmeye çalışırlar.​Bu içsel bir boşluktan ziyade, türü bakımından ait olamayacağı, tiksinç bir besin zincirine zorla girmeye çalışmaktır. 

Tanımların ardına sığınılarak hafifletilen suçlar, insan türünü her niteliğini kaybettirecek bir başkalaşımla yamyamlığa sürükler. Özne olamayan bir yaratığın, mutlak sona kendisiyle başka yaşamları sürükleyeceğini bile bile ;bu yola tek bir tuğla dahi koyan herkes suçludur. Yolları başkaları tarafından döşenen bir cinnetin failine 'çocuk' demek yahut suçun 'bireysel' olduğunu iddia etmek gerçeğin çıplaklığını soğuk bir morga terk etmektir. Yolu döşeyen her insanın her hücresinin; ektiği çiçekler, boynunda sesini titreten bir urgana dönüşen herkese borcu vardır.

Sevgili Okur;

İyi uykular...